geek of every week!!! B))

yan si tatay. =)

march 12 wasn’t our typical day because tatay left us all. we all expect that our day-to-day lives will change 360 degrees, as for me too. alam nyo guys, tatay was really a friend to me. as in pag may problema ako, siya ang tinatakbuhan ko. tas sasabihin niya na, “hayaan mo na sila. magaling ka naman, doon ka na lang bumawi.” ako kasi yung taong super bitter if i don’t get my hands on those things eh. guys, kasi po, growing up, he and nanay betty took good care of me in the first 7 years of my life eh. naalala ko pa nga si tatay, nagkukuwento siya kung paano ko daw pinahirapang alagaan ako nila. hahaha. andyan na yung alas-12 na pinapatulog ako, yung pang super kulit ko daw kaya heto, may bagok ako sa ulo. haha. sa totoo lang, hindi ko talaga maramdaman yung observation ng iba na favorite ako eh. like my other cousins, pinapagalitan din naman ako eh. one time when i was young, kinulong ako sa banyo dahil nga super kulit ko. hahaha. diba?? hahaha. in my ups, in my downs, and even downward spirals of my life, andun siya eh. hindi siya nagsawa sa akin. naalala ko nga nung pumasa ako ng civil service, ngumiti siya sa akin. ang galing ko daw, ako naman sinagot ko siya na, tsamba lang yun tay. blah blah. sayang nga eh, in weeks, ggraduate na din ako. sabi ko pa naman sa kanya noon, isasama ko siya sa grad rites. hahaha. pero seryoso yun. sabi ko pa nga sa kanya, mag aaral ako sa grad skool. MBA sabi ko, ngumiti din siya. sayang talaga, hindi ko magagawa ito ngyong wala na siya. but still, itutuloy ko pa din ang mga yun. i know, nasaan man siya, matutuwa siya sa aming mga accomplishments sa future.

tatay terio, kung nasaan ka man ngayon, inspirasyon ka naming lahat para magtagumpay sa buhay. maraming salamat at minahal mo kaming lahat. lagi kang mga panalangin namin. we will see you there. =))

we just miss tatay.

i don’t know how to start my blog, even what are the right words to say as a good blogger like you guys do. hayy.. eto na. it’s 11 days since tatay left us to join our creator.

i can vividly remember the last 5 minutes or so of his life. i just came home from the office, when i saw nanay crying hard as tatay was breathing difficultly. “terio, sige na. magpahinga ka na,” nanay tells tatay. si tatay naman eh medyo naluluha na rin. “tay, sige na. kung hndi mo na kaya eh, pinapalaya ka na namin. samahan mo na sina lolo mente, lolo silyo, at lolo narding.” then my cousin bingbong came, then, like me, he saw lolo breathing for dear life. and tears started to fall from his eyes. some two minutes more, tatay just left us. nanay, tita belen, me and bingbong were all on his side until his last breath. we really were emotional as this happened. minutes passed, and other relatives came, weeping his loss to our family. an hour passed, tito crisol and mama came. medyo nagsisisi nga sila, kung wala lang pasok eh sinamahan na din nila si tatay. then came the funeral parlor guys, inayos nila yung katawan ni tatay. hours passed and night came, visitors came. guys, andaming nagpunta sa burol ni tatay. as in we were surprised sa daming tao na bumisita. thankful kasi andun sila para makiramay sa aming mga naiwan niya.

march 12, indeed, was the longest day of our lives. isang taong pinakamamahal namin na bumalik na sa langit. tatay, hindi ka namin malilimutan. =)